Domus Galilaeae


 

Droga Neokatechumenalna

"Spostrzegamy odpowiedź, inspirowaną przez Ducha Świętego, na
  to dramatyczne wyzwanie przy końcu tysiąclecia.
Wy jesteście tą opatrznościową odpowiedzią".

Jan Paweł II, Pentecoste 1998
Spotkanie z ruchami
i nowymi wspólnotami

Paweł VI i Kiko Arguello W środowisku pogańskim, Kościół pierwotny, każdego kto chciał zostać chrześcijaninem, zapraszał na drogę formacji do chrześcijaństwa, nazywanej "katechumenatem". "Katechumenat" pochodzi od słowa catecheo, które znaczy "wydawać odgłos" a w stronie biernej "posłuch".

Dzisiaj proces sekularyzacji doprowadził wielu ludzi do porzucenia wiary i Kościoła, albo do przeżywania swojej wiary na bardzo powierzchownym poziomie.  Także Catechesi Tradendae twierdzi, że wielu chrześcijan w parafiach jest w sytuacji bycia "prawie katechumenami". Z tego powodu, trzeba ponownie otwierać drogę formacji do chrześcijaństwa. Dzisiaj, wiele diecezji próbuje zaczynać drogę katechez dla dorosłych.

Droga neokatechumenalna jest pomocą dla parafii aby otwierać drogę chrześcijańskiego wtajemniczenia w chrzest, odkrywając ponownie co to znaczy być chrześcijaninem. Jest to instrument w posłudze biskupom w ich parafiach, pomagający przyprowadzać wszystkich tych, którzy porzucili wiarę. Neokatechumenat jest syntezą teologiczno-katechetyczną, pewnym katechizmem, katechumenatem dla dorosłych, drogą formacji chrześcijańskiej dla współczesnego człowieka. Proponowane jest to każdemu, ale w szczególności ludziom już ochrzczonym, lecz, którzy nie mieli wystarczającej formacji chrześcijańskiej.

Papież uznał ważność Drogi Neokatechumenalnej po 35 latach doświadczenia, które zaczęło się w jednym z najbiedniejszych przedmieść Madrytu. Dzisiaj rozwija się w ośmiuset diecezjach, sześciu tysiącach parafii, stu pięciu narodach, i siedemnastu tysiącach wspólnot.

<< Nie jest trudno wyliczać owoce Drogi Neokatechumenalnej; pojednane ze sobą rodziny, które są teraz otwarte na życie i wdzięczne Kościołowi, który ofiarowują się by iść i głosić Ewangelię na krańce ziemi... szczególnie w najbardziej zdechrystianizowanych i biednych obszarach. Z tych rodzin rodzi się teraz wielką liczba powołań. >> [1]

Te rodziny, ponownie odbudowane, są owocem nowej natury, która jest przekazywana przez chrzest, która daje też zdolność kochania nieprzyjaciela jako darmowy dar Ducha Świętego. Ojciec Święty mógł sprawdzać owoce nawrócenia i zapał misyjny, które wywodzą się tego, czego doświadczyło się przez przepowiadanie zwycięstwa Jezusa Chrystusa zmartwychwstałego.

Ojciec Święty w swoim liście <<Ogniqualvolta>> (1990) uznał Drogę Neokatechumenalną jako <<plan katolickiej formacji ważny dla naszego społeczeństwa i naszych czasów.>> Wyraził swoje życzenie, aby biskupi docenili i wspierali to narzędzie dla Nowej Ewangelizacji <<tak, aby było wprowadzane w życie stosownie do wytycznych proponowanych przez jego inicjatorów.>>

Jan Paweł II, Kiko, o.Mario, Carmen - powitanie w Domus Galilaeae Ojciec Święty ofiarowuje diecezjom konkretne narzędzie ewangelizacji bez przekształcania tej drogi w jakieś zgromadzenie zakonne, czy w jakieś szczególne stowarzyszenie albo ruch. Wielokrotnie w historii Kościoła święci próbowali odnawiać ducha Ewangelii w ludzie Bożym, bez zamykania go w granicach zgromadzenia zakonnego. Czasy nie były dojrzałe. Dzisiaj, po Soborze Watykańskim Drugim, współczesna sytuacja ateizmu i sekularyzacji, stawia Kościół w sytuacji w której konieczne jest przywrócenie katechumenatu.

Ta droga ofiarowuje się dla diecezjom jako narzedzie ewangelizacji, które może, jak mówił Ojciec Święty 12 kwietnia 1993

<<odpowiedzieć na wyzwania sekularyzacji, rozpowszechnianie się sekt, i brak powołań. Refleksja nad Słowem Boga i udział w Eucharystii umożliwiają stopniowe wtajemniczanie w Święte Misteria. Formowanie żywych komórek w Kościele i odnowienie żywotności parafii możliwe jest dzięki dojrzałym chrześcijanom zdolnym dawać świadectwo prawdzie przez wiarę przeżywaną radykalnie.>>

Odnowa, która dokonała się w parafiach dzięki Neokatechumenatowi sprowokowała zadziwiający zapał misyjny, który pozwolił wielu katechistom i całym rodzinom iść wszedzie tam jest potrzeba głoszenia Ewangelii.

Kiko Argüello w swoim wystąpieniu przy nadzwyczajnym Synodzie Biskupów Europie w 1999 mówił:

<<Wyjść z wielkiego miasta i wejść do Jerozolimy niebieskiej: To jest zadanie Kościoła. Ale w jaki sposób? Wracając do pierwotnego modelu apostolskiego, jak powiedział Papież na VI Sympozjum Konferencji Biskupów Europy. Nowa ewangelizacja poprzez obwieszczanie kerygmatu przez wędrownych apostołów "bez sakwy czy torby", które otworzyłoby w diecezjach i parafiach źródło chrzcielne, przez wtajemniczenie chrześcijańskie, które pomogłoby człowiekowi opuścić Babilon i być obywatelem nieba.

Zobaczyliśmy - w ciągu ponad trzydziestu lat doświadczenia i w ponad stu narodach - pilną potrzebę, odnowy struktur Kościoła: aby parafia, w obliczu 'globalnej wioski' McLuhana, mogła stać się 'niebiańską wioską', z nową estetyką: katechumenium, z nowoczesnymi przestrzeniami dla potrzeb kultu i życia małych wspólnot, bardziej ludzki model społeczny, zdolny otwierać przestrzenie dla nowej kultury. W tak pomyślanej niebiańskiej wiosce jako nowej koncepcji parafii, zobaczyliśmy odbudowane rodziny, tysiące powołań, które pozwoliły biskupom otworzyć w Europie 17 diecezjalnych seminariów 'Redemptoris Mater' i 40 na całym świecie..>>

Madonna Drogi Kiedy kończy się droga pochrzcielnej inicjacji chrześcijańskiej, wspólnota wchodzi w proces stałej edukacji w wierze, jak wymaga tego Dyrektorium Ogólne o Katechizacji [2] :

<<"Aby wszyscy stanowili jedno; jak ty Ojcze, jesteś we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, tak, aby świat uwierzył żeś Ty Mnie posłał" [3] ta modlitwa Jezusa skierowana do ojca jest ciągłym wołaniem. Stopniowe zbliżanie się do tego ideału, wymaga we wspólnocie, większej wierności działaniu Ducha Świętego, stałego żywienia się Ciałem i Krwią Chrystusa, i permanentne wychowanie w wierze przez słuchanie Słowa. [4]>>

Papież Jan Paweł II, mówiąc do biskupów Ontario, o wielkim mieście, wieloetnicznym i wieloreligijnym mieście, które zatapia współczesnego człowieka w sekularyzacji i anonimowości, podkreślił: <<Nie możemy pozwalać anonimowości wielkiego miasta wkraczać na nasze zgromadzenia eucharystyczne,>> zapraszajmy by pomagać współczesnemu człowiekowi, szczególnie rodzinom, przez tworzenie z parafii wspólnoty małych wspólnot.

<<Wasza droga - mówił Jan Paweł II [5] - czerpie z ducha Soboru Watykańskiego II aby dać przykład ewangelizacji, która daje nadzieję u progu trzeciego tysiąclecia.>>

powrót do INFORMACJI


[1] Jan Paweł II 17 Styczeń 1994
[2] Kongregacja d/s duchowieństwa Rzym 1997.
[3] J 17,21.
[4] Kongregacja d/s duchowieństwa Rzym 1997, Numer 70.
[5] 17 Styczeń 1994


logo Domus Galilaeae

Wszystkie materiały na tej stronie Copyright © 2000 Domus Galilaeae.
Wszystkie prawa zastrzeżone.